Het motief
Zeer schilderachtige hoge ruïnemuren kenmerken Burcht Hohnstein. Natuur en ruïne vormen samen een idyllische klank. Precies dat heeft de onbekende kunstenaar gevoeld en de nauwkeurigheid laten varen. Daarom is zijn schilderpositie niet vast te stellen. We kiezen daarvoor de binnenplaats van de bovenburcht onder de oude beuk, die een nakomeling zou kunnen zijn van die slanke bomen op de ets. Overal is er een wijds uitzicht, niet alleen vanaf de weer opgemetselde toren.
De burcht was de stamzetel van de heren van Hohnstein, die in de 13e eeuw een leidende positie in de Zuid-Harz verwierven. Tot aan Scharzfeld en Lauterberg in het westen, Rothenburg en Artern in het oosten en Sondershausen in het zuiden. Maar het geslacht raakte verdeeld en stierf uit. Hohnstein ging over naar de heren van Stolberg, die de burcht tot een van de grootste in de Harz uitbouwden. Met de ontwikkeling van kanonnen tijdens de Dertigjarige Oorlog kwam daar een einde aan. Tegenwoordig trekken, naast de romantiek van de ruïne, een herberg met uitzichtsterras en prachtige loofbossen met kronkelende paden, beneden het charmante Neustadt.
