Het motief
Met de schilderslocatie bij de Bastion Scharfe Ecke hebben we het meest voorkomende Regenstein-aanzicht ingenomen, dat echter maar door een derde van de vele voorstellingen werd gekozen. Misschien is de Regenstein de onbekende favoriet onder de schildersgezichten. De wand van de indrukwekkende zandsteenpiramide daalt 80 meter steil af, en bovenop troont een burcht. Deze werd vanaf 1671 tot een vesting uitgebouwd, maar tijdens de Zevenjarige Oorlog in februari 1758 door de Pruisen grondig verwoest. Daarbij ontplofte het kruitmagazijn. Sinds die tijd maken het geweld dat de berg werd aangedaan en zijn hardnekkige weerstand deel uit van de tot op heden levendige fascinatie voor de ruïne Regenstein.
Het late 18e eeuwse tijdperk heeft een voorkeur voor het uitzicht vanuit het dal, waarbij de rots als een brede cilinder verschijnt. De romantici met ervaring in Italië zien in het boomarme heuvellandschap, dat in de regenschaduw van de Harz ligt, een soort Duitse campagna: roodbruin het verbrande gras, paars het heidekruid en wit het zand – daarboven de blauwe hemel. Ook de Papenberge, de Heimburg en de Ziegenberg worden tot schilderlocaties. Het realisme van de Weimarer schilderschool ontdekt aan het einde van de 19e eeuw de door regen natte rots met het bruingroene mos en de sneeuw met de loodkleurige hemel erboven.
Een bijzonder idee voor zijn Regenstein-schilderij had hier de schilder en journalist Rudolf Cronau. Hij verzon rechts op de voorgrond een rots die in werkelijkheid niet bestaat.
