© Fotoweberei & Schloß Wernigerode GmbH

Romkerhaller Waterval

1900

Het motief

Het Okerdal heeft twee uiterste punten met betrekking tot herbergen, waartussen zich over een wandeling van anderhalf uur een Saksisch Zwitserland van graniet uitstrekt. De noordpool van de Oker is het boshotel, maar de zuidpool is Romkerhall.

Onze locatie bevindt zich aan de bovenkant van de Romkerhall-waterval, die zich hier, als de langste waterval van de Harz, 64 meter diep naar beneden stort. De waterval werd in 1863 aangelegd door herbergier Lüer. Hiervoor werd bovenaan water van de Kleine Romke afgeleid en via een greppel, waarlangs je goed kunt wandelen, naar de Romkerklif geleid. De herbergier had in datzelfde jaar 1863 zijn herberg voltooid en verwachtte veel gasten. En waarom ook niet: de weg door het Okerdal was enkele jaren daarvoor, met veel moeite en door het opblazen van vele rotsen, uitgebreid, zodat men nu met een koets kon reizen. De inwoners van Harzburg hadden dat in 1859 al voorgedaan met hun Radau-waterval, die op een strategisch gunstige plek aan de weg was aangelegd, met een herberg ernaast, en een geliefd uitstapdoel voor kuurgasten was geworden. Een dergelijke toeristische toestroom werd ook in het Okerdal bereikt, en in watervalschaduwhoge wist men de Harzburger waterval ruimschoots te overtreffen. De herbergier van Romkerhall liet in de jaren 1930 zelfs een folder drukken waarin de waterval werd geprezen als “het symbool van het Okerdal”.

En aangezien op A altijd B volgt, is het Okerdal ook ontwikkeld tot een doorgaande weg voor autoverkeer. Er is hier een grote parkeerplaats die in zomerse weekenden regelmatig overvol is.

Romkerhall Ansichtskarte
©  Schloß Wernigerode GmbH
Prentbriefkaart van de Romkerhaller waterval met Romkerhalle

.

rond  1900

ontstaan

Druk van Hans Wasserkampf & Co Hannover

14,2 x 9 cm

uit de collecties van Schloß Wernigerode GmbH

.

Wandeltip

Links van de waterval leidt een steil pad met haarspeldbochten naar de Romkerklippe, die is afgevlakt tot een platform en voorzien van een leuning. Hier sta je aan de bovenkant van de waterval. Prettiger loopt het op het brede pad langs de Kleine Romke, ook al is dit aanzienlijk langer. Een netwerk van rondwandelingen leidt naar verschillende rotsen zoals de Treppenstein, de Mausefalle of de Alte vom Berge.

van onbekende schilders

Schilders hadden vroeger een voordeel op fotografen: ze konden ons plekken laten zien die helemaal niet bestaan. Het is zonder levensgevaar niet mogelijk om de rots met de waterval en het Gasthaus Romkerhall samen op één beeld vast te leggen – tenzij je voor de rotswand zweeft en het perspectief bijstelt. Maar wie denkt daar eigenlijk over na? Onze ogen nemen het als vanzelfsprekend, omdat we hebben geleerd om met de blik van schilders te kijken. De fotografische vergelijking stelt soms teleur; waarschijnlijk werden daarom ansichtkaarten tot aan de Eerste Wereldoorlog meestal geschilderd. We willen ons verwonderen!

Onze ogen dwalen omhoog naar het steile, gevaarlijke punt boven en vinden, langs de waterval naar beneden glijdend, verlossing beneden in het gasthuis. Hier beneden kon je ook de goedkope kleurendruk van de ansichtkaart kopen, die het met de hand ingekleurde en dure prentbladen uit vroegere tijden verving. De opdrachtgever was natuurlijk de slimme herbergier van Romkerhall. Beide ansichtkaarten vermelden de namen van de drukkerijen in Hannover. Maar de namen van de schilders, die als dubbel vrije arbeiders werkten, zijn verdwenen.

Ter vergelijking

Prentbriefkaart van de Romkerhaller waterval met Romkerhalle, verzonden in 1900, druk van A. Harber en Bräger Hannover, 14,2 x 9 cm, uit de collecties van Schloss Wernigerode GmbH

Romkerhall Ansichtskarte
© Schloß Wernigerode GmbH

Albert Schule naar Wilhelm Ripe, Romkerhall en Romkerhaller waterval, 1864, ingekleurde staalgravure, beeldformaat 6,3 x 9,1 cm, uit: Brückner’s Harz-album (1864), collectie Bode, Hamburg

 Romkerhall, Ripe
© Sammlung Bode, Hamburg

Je kunt hier goed zien dat het in 1863 gebouwde gastenhuis Romkerhall aanvankelijk uit twee topgevelgebouwen bestond die met elkaar verbonden waren. Het gastenhuis werd kort daarna uitgebreid tot drie topgevelgebouwen, die het vandaag de dag nog steeds heeft. Wilhelm Ripe koos zijn standpunt bij de in 1861 gebouwde Okerbrug, boven het gastenhuis verheft zich de Rabenklippe.