fotoweberei, Luca Weber | CC-BY

0% afval - 100% Harz

#NeemHetWeerMee

Achter het project "#NeemHetWeerMee - 0% afval, 100% Harz", opgezet door de Harzer Toerismevereniging, hebben zich inmiddels verschillende partners verzameld, waaronder het Nationaal Park Harz, de drie staatsbosbeheerorganisaties en ook de Harzklub, die zich samen inzetten voor een natuur zonder afval in de Harz.

Het probleem is zo oud als het wandelen in de Harz zelf. Naast veel verantwoordelijke bosbezoekers, die het bos verkennen zonder sporen in de natuur achter te laten, zijn er helaas ook mensen die hun afval ter plekke achterlaten. Of het nu gaat om glas, plastic, papier of zelfs biologisch afval – elk vreemd voorwerp in de natuur belast haar en verstoort een in zichzelf evenwichtig ecosysteem.

Dat hoeft niet zo te zijn! Daarom werken we samen aan voorlichting en meer zichtbaarheid van het probleem. En ook jij bent nodig, beste bezoeker, want alleen kunnen we het niet – #NeemHetWeerMee.

Overzicht:

Achtergelaten bosbewoners en hun verrottingstijden

Weggegooide vuurduivel

Verrotting: 2 - 7 jaar

Zigarettenstummel auf einem Waldboden
© Pixabay

Let op! We hebben hier te maken met een bijzonder gevaarlijke soort. De weggegooide vuurduivel kan veel schade aanrichten als hij echt boos wordt. Dan begint hij te roken en te smeulen. Je moet dan echt goed oppassen, want voor je het weet, veroorzaakt de woede van het kleine duiveltje een bosbrand. Daarom hoort hij absoluut niet in het bos thuis! Bovendien bevat hij meer dan 4000 chemicaliën, die hij bij het ontbinden in zijn omgeving afgeeft. In het ergste geval vervuilt hij daarbij ook nog eens tot 40 liter grondwater.

Ontsnapte zuipgeit

Verrotting: tot 500 jaar

weggeschmissene Dose im Wald
© Pixabay

Soms sieren ze de kant van de weg. Vaak vind je ze ook bij bankjes of andere plekken waar mensen graag even uitrusten. De sluwe kleine beestjes maken, eenmaal leeggedronken, graag van de gelegenheid gebruik om met het volgende zuchtje wind onopvallend te ontsnappen. Eenmaal ontsnapt, zijn ze met hun scherpe opening niet erg populair bij de andere bosbewoners. Toch zullen ze hen tot wel 500 jaar op de zenuwen werken voordat ze uiteindelijk vergaan.

Uit het nest gevallen slokvogel

Verrotting: tot 50.000 jaar

weggeschmissene Glasflasche im Wald
© Pixabay

Dit wonderlijke diertje werd ooit door een wankelende wandelaar alleen in het bos achtergelaten. Hier leeft het nu al vele, vele jaren. Zijn broze lichaam is gevaarlijk voor de andere bewoners van het bos, want die zouden zich kunnen verwonden aan zijn scherven. Dit diertje zal ons allemaal overleven, want het kan tot wel 50.000 jaar in het bos blijven tot het volledig is vergaan!

Verknoeide neusbeer

Verrotting: 1 – 5 jaar

weggeschmissene Maske
© Pixabay

Wie heeft het zich daar lekker gemaakt in het knusse bladerdek? Ziet eruit als een verkouden neusbeer. Zijn aanwezigheid wekt walging bij mens en dier en brengt bovendien het risico met zich mee om virussen en ziektes over te dragen. Daarom blijft hij alleen achter. Het kan wel vijf jaar duren voordat hij volledig is vergaan. Terwijl hij het zo veel beter had kunnen hebben als hij netjes bij het restafval was weggegooid. Dan had het ontbindingsproces maar drie tot zes maanden geduurd.

Ongewild schaaldier

Verrotting: 1 - 3 jaar

Bananenschale
© Pixabay

Nou, wat hebben we hier? Een afgedankt schaaldier. Zijn vorige eigenaar moet het in de verkeerde veronderstelling hebben achtergelaten dat het zich in de vrije natuur beter zou voelen dan bij hem. Maar eigenlijk hoort het hier niet thuis en heeft het als gele exot moeite om vrienden te vinden. Zo zal het in het bos nog een tot drie jaar blijven liggen. Dat het verrotten zo lang duurt, komt doordat bananen uit een klimaat komen waar het warmer is. Het plaatselijke klimaat is te koel voor een optimale ontbinding van de schillen van tropisch fruit in de vrije natuur.

Ontsnapte waterrat

Verrotting: 500 – 1.000 jaar

weggeschmissene Plastikflasche
© Pixabay

Verborgen in het hoge gras ligt een schuwe waterrat. Niemand weet of ze hier is neergezet of dat de wind haar al vele kilometers door de Harz heeft gedragen. In ieder geval heeft ze nog een lange weg te gaan voordat ze volledig is verdwenen. Eerst zal ze in een langzaam proces uiteenvallen in steeds kleinere stukjes plastic, totdat ze als microplastic in de bodem of zelfs in ons grondwater terechtkomt. Zolang wij leven, zal ze er echter vrijwel onveranderd uitzien. Het vergaan van een plastic fles duurt immers tussen de 500 en 1000 jaar.

Achtergelaten vraatzuchtige rups

Verrotting: ca. 6 weken

weggeschmissene Papiertüte
© Pixabay

Wie kruipt daar door het struikgewas? Het lijkt op een vraatzuchtige rups die ons pad kruist. Achteloos in de natuur weggegooid, gaat ze nu haar eigen weg en niemand mist haar. Na ongeveer zes weken zal het zijn alsof ze nooit heeft bestaan. Nou ja, bijna dan. Als het om een zak met opdruk gaat of als het papier wit en niet bruin is, zijn er bij de productie chemicaliën toegevoegd die nu langzaam in de natuur terechtkomen. Terwijl ze toch zo’n goede dienst had kunnen doen als hergebruikte afvalzak tijdens de rest van je wandeling of fietstocht.

Alles wat we weggooien, is niet weg, maar gewoon ergens anders.
Anna Schunck - Journalist

De meestgestelde vragen

over het afvalprobleem

Partners van het initiatief

Een natuur zonder afval in de Harz ligt niet alleen ons, maar ook talrijke partners van het project na aan het hart. Daarom werken we samen voor #NeemHetWeerMee om met gezamenlijke krachten bij te dragen aan minder afval in onze bossen.